De Morgen 08-03-2016: Dames en heren politici, u kunt nu iets doen voor de ouders van Sierre

http://www.demorgen.be/opinie/dames-en-heren-politici-u-kunt-nu-iets-doen-voor-de-ouders-van-sierre-b57b77c2/1eh9bK/

Bron: De morgen – Opinie – Douglas de Coninck

Douglas De Coninck is journalist bij De Morgen en auteur van het pasverschenen boek De busramp in Sierre: 1 pil, 28 doden.

Kijk, zei Olga, dit is Eline. Op een scherm staarden we naar een groepje kinderen in de sneeuw, kraaiend van plezier. De laatste beelden van Eline, 11 jaar. Je zag ook Roma, Emma, Amy, Emily. Acht uur later zouden al deze kinderen sterven.

In het dossier stootte ik op de verklaring die Vinko, een overlevende, na het drama voor een videocamera aflegde bij de politie. Het joch was op zijn ongemak, bleef maar roepen dat hij braaf was geweest, achteraan in die bus: “We hebben de chauffeur niet gestoord!” Andere kinderen legden aan de politie uit dat Vinko even voor de crash linten in zijn haren had gedaan en iedereen aan het lachen had gebracht met een imitatie van Hannah Montana. Hier was een joch van 11 dat zichzelf de schuld gaf voor de busramp in Sierre. En misschien ook nu nog af en toe badend in het zweet wakker wordt.

“Die lege stoel”, zei Paul, papa van Luc, “die is er elke dag.”

In een woonkamer in het Leuvense zijn het er inmiddels twee. De onmogelijkheid om te benoemen bracht een moeder er onlangs toe uit het leven stappen.

Ik heb een jaar lang een intens contact gehad met de ouders van Sierre en schreef een boek. Om dat eindelijk proberen te doen. Benoemen.

Achter het stuur van die bus zat een man die een kleine puinhoop had gemaakt van zijn leven en daaraan dacht te kunnen ontsnappen met een dagelijks pilletje Seroxat. Hij was kort voor de ramp beginnen afbouwen en kwam in de risicozone terecht die honderden voor hem tot waanzin heeft gedreven.

In september 2015 openbaarde British Medical Journal een achtergehouden studie van producent GlaxoSmithKline. Seroxat vermenigvuldigt het risico op suïcidale neigingen met factor 9. De producent weet dat sinds 1998, de pil is gewoon op de markt gebleven en leverde het concern 13 miljard euro winst op. Af en toe werd een schadevergoeding uitbetaald na Sierre-achtige drama’s in de VS en in Canada, maar dat totaalbedrag vertegenwoordigt nog geen 0,1 procent van de winst. Aandeelhouder tevreden.

115 seconden. Langer heeft de chauffeur niet gereden. Hij is achter het stuur gaan zitten, heeft plankgas gegeven, zat na 79 seconden aan 105 per uur. 36 seconden later reed hij zich te pletter. In slaap gevallen? Komaan. Hij is 2,77 seconden voor de crash met zijn rechterwielen op een 18 centimeter hoge stoeprand gaan rijden. Remlichten? Niks van te zien op de camerabeelden. Welke expert je er ook naar laat kijken, de uitkomst is altijd dezelfde.

Toen Lommel op 21 maart 2012 afscheid nam van zijn kinderen, zaten het Belgische en het Nederlandse vorstenpaar prominent vooraan. De premiers waren er, ministers. De ouders werden achteraf net niet ingesloten door hun medewerkers, erop hamerend dat als er ook maar iéts was, ze niet mochten aarzelen.

Dames en heren politici, we zijn vier jaar verder en u kunt nu iets doen voor deze ouders. U kunt de twee multimedia-messages die de chauffeur net voor de crash naar zijn partner stuurde laten opvragen. Alles wijst erop dat dit zijn afscheidsbrief was en dat die jammerlijk is gewist. U zou een wetenschappelijke commissie kunnen aanstellen die objectiverend onderzoek kan verrichten naar wat er in Sierre is gebeurd. U zou een mondiale pioniersrol kunnen opnemen met een wetgevend kader voor antidepressiva in het verkeer. En in de luchtvaart, niet te vergeten. Neem even de tijd om te kijken naar de gelijkenissen tussen Sierre (28 doden) en Germanwings (150). Tweemaal hetzelfde drama in drie jaar tijd.

Dan zegt de statisticus in mij dat het nu twee jaar wachten is op een volgende catastrofe. Gaan we dat doen, gewoon wachten?